Σε θυμάμαι – Ρέα Πανδρεμένου

On Φεβρουάριος 23, 2015 by Epodos

Hurt

Σε θυμάμαι. Ήσουν πάντα τόσο απόμακρος, τόσο μοναχικός. Δεν ήξερες να δείχνεις την αγάπη σου. Και εκείνη την ημέρα την θυμάμαι. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά και αδιάκοπα. Ένιωθα ότι θα σπάσει. Την συμπεριφορά μου όμως δεν την περιόρισα. Και ξαφνικά ήρθε αυτό και ένα τέλος σήμανε βίαια. Αναρωτιέμαι με ποιον τρόπο μπορώ να σε αισθανθώ και ποιες επιλογές έχω να διαλέξω. Συχνά έρχεσαι στα όνειρα μου, αν και τον τελευταίο καιρό με έχεις πια αποξενώσει. Γιατί με ξέχασες;

Θυμάμαι εκείνη τη φορά. Η εικόνα αυτή ήταν τόσο ζωντανή. Κοιμόμουν σε εκείνο το σπίτι. Σε εκείνο το σπίτι με τις τελευταίες μας στιγμές. Ξαφνικά άνοιξα τα μάτια απότομα και σε αντίκρισα. Ήσουν εκεί. Σε κοίταξα από μακριά και αμέσως μετά σε πλησίασα. Έστρεψα το βλέμμα μου προς τα μάτια σου. Εκείνα με κοιτούσαν σαν αναμμένες φωτιές.

– Κοιμήσου όλα είναι εντάξει. – Είσαι πράγματι εδώ; – Εδώ είμαι ηρέμησε.

Ένιωσα τόσο όμορφα. Μπορούσα πια να ηρεμήσω, να αποκοιμηθώ χωρίς κανένα βάρος πάνω στο στήθος μου. Αισθανόμουν ασφαλής. Σε αποχαιρέτησα με ένα γλυκό χαμόγελο, εκείνο που διαγράφεται στο πρόσωπο μας όταν νιώθουμε μια γαλήνη να μας περικλείει. Αναρωτήθηκα αν πράγματι ήσουν εσύ. Αν όντως μου μίλησες κοιτάζοντας με στα μάτια. Λίγο μετά έπαψε να με νοιάζει. Όπου και να ήσουν στην πραγματικότητα εκείνα τα λεπτά ήσουν εκεί, σε εκείνο το ζεστό σπίτι και έμεινες να με προσέχεις ενώ εγώ κοιμόμουν. Όλα πια είχαν τελειώσει, μα για εμένα κάθε βράδυ γεννιόταν και μια διαφορετική ζωή.

«Για όλους αυτούς τους ανθρώπους που έφυγαν έτσι ξαφνικά από την ζωή μας, χωρίς καν να προλάβουμε να τους πούμε ένα τελευταίο αντίο.»