ΣΚΛΗΡΗ ΖΩΗ [Λογοτεχνική Συλλογή- Μανόλης Καρτέρης]

On Μάρτιος 29, 2015 by Epodos
Σκληρή Ζωή Μανόλης Καρτέρης (2015)

Σκληρή Ζωή
Μανόλης Καρτέρης (2015)

 

1. Το μαγικό κουτί

Ψάχνω, ψάχνω και βρίσκω το σκονισμένο μαγικό κουτί

κοιτάζω δεξιά, κοιτάζω αριστερά, πουθενά το κλειδί

Ψάχνω, ψάχνω, μα βρίσκω μόνο μολύβι και χαρτί

κοιτάζω δεξιά, κοιτάζω αριστερά, σκοτάδι και σιωπή

 

Παίρνω μια βαθιά ανάσα, απελπίζομαι και αναστενάζω

που είναι το κλειδί ; αναρωτιέμαι και στη σιωπή φωνάζω

άγρια χαράματα, χάνω τη λογική και αρχίζω να ουρλιάζω

βάζω μια περίεργη μουσική, το θυμό μου δύσκολα καλπάζω

 

Λίγο φως, μα πουθενά φως, ξεκίνησε διακριτικά η βροχή

μόνος στη σοφίτα, παρέα με τη μοναξιά και τη σιωπή

Λίγο φως, μα πουθενά φως, και σαν φάντασμα μπροστά μου εσύ

μες στα άσπρα ντυμένη η Ποίηση, μου δίνει το κλειδί

 

Ψάχνω, ψάχνω και βρίσκω το σκονισμένο μαγικό κουτί

τώρα έχω δύναμη και χαρά, τώρα έχω το κλειδί

Ψάχνω, ψάχνω και βρίσκω το σκονισμένο μαγικό κουτί

το ανοίγω και να ένα σημείωμα !!!

 

Ακολούθησε το δρόμο της καρδιάς σου για να απολαύσεις τη ζωή

Μαγικό κουτί, μαγική ζωή το μάθημα και η κάθε πληγή

Δυσκολίες, ανηφόρες μα μη ξεχνάς μια καινούργια μέρα κάθε πρωί

Χαμόγελο αστραφτερό, καρδιά και ψυχή αληθινή

 

 

2. Ζωή και συγγραφή, το ίδιο ποδήλατο 

Έκλεισα τα φώτα, κάθισα σε μια καρέκλα

και άφησα το μυαλό μου ελεύθερο.

Ένιωσα τη στεναχώρια να με συνθλίβει,

το οξυγόνο δεν ήταν αρκετό.

 

Βγήκα έξω, πήρα το ποδήλατο του γείτονα

και ξεχύθηκα στη παγωμένη ξαστεριά

Έκανα πετάλι με όλη μου τη δύναμη

μέχρι να καταφέρω να απογειωθώ

 

Ένιωσα τα πόδια μου να τσουρουφλίζονται

ενώ το ποδήλατο έτρεχε με μανία. Προσπαθούσα

να ξεγελάσω τη κούραση, ήθελα να απογειωθώ

με προορισμό τα χαμένα μου όνειρα.

 

Δεν κατάφερα να απογειωθώ ποτέ, γύρισα κατάκοπος

σπίτι με τα πόδια μου να τρεκλίζουν. Πριν προλάβω να

στεναχωρηθώ που δεν κατάφερα να απογειωθώ

συνειδητοποίησα ότι ήμουν πανευτυχής, μα πως ;

 

Έδωσα λίγη ένταση και ταχύτητα, θρυμμάτισα τη κατάθλιψη

ρούφηξα με όλη μου τη δύναμη παγωμένο αέρα, θαλασσινό ιώδιο,

τζούρες βρεγμένης γης και ναι, ήταν αρκετό για να νιώσω ευτυχισμένος

και ανανεωμένος.

 

Ζωή και συγγραφή, το ίδιο παρατημένο ποδήλατο. Μια απόφαση είναι.

Ανεβαίνεις, ξεκινάς και ταξιδεύεις.

Ζωή και συγγραφή, το ίδιο μελαγχολικό ποδήλατο. Μια απόφαση είναι.

Το ταξίδι μόλις ξεκίνησε.

 

 

3. Πόνος

Τι να μου πεις και εμένα για πόνο και ζωή

που είδα ότι αγαπούσα να καταστρέφετε σε μια στιγμή

Σε μια στιγμή να ψάχνω το κάτι μέσα σε τέσσερις τοίχους

με ένα σιωπηλό σπαραγμό, την ίδια στιγμή που οι αναστεναγμοί

ήταν πιο γρήγοροι από τους παλμούς της καρδιάς.

 

Τα δάκρυα με έλουσαν και τα πόδια τρέκλιζαν

οι γροθιές μου σφιχτές και τα πάντα να γυρίζουν σαν ανεμοστρόβιλος

που έχασε το δρόμου του. Να παλεύω να κρατηθώ από κάπου αλλά κανένα

στήριγμα πουθενά. Είναι εκείνες οι στιγμές που ξέρεις ότι έχασες τα πάντα,

εκείνα τα λεπτά που περνάνε από μπροστά σου εικόνες ανεξέλεγκτες.

 

Έφυγα από το σπίτι, τριγυρνώντας σα μεθυσμένος διαβάτης σε πολιτεία ξένη

και οι περαστικοί να με κοιτούν τρομαγμένοι. Φώναζα βοήθεια, αλλά ήμουν επικίνδυνος

βλέπεις. Κανείς δεν ήθελε να ακουμπήσει το πόνο μου, το τρόμο και την απόγνωση μου

Είχε ο καθένας τα δικά του, η ανθρωπιά πέθανε εδώ και χρόνια σκέφτηκα και συνέχισα

να περπατώ στο άγνωστο.

 

Δεν θυμάμαι και πολλά από εκείνο το βράδυ, το θέμα είναι πως με τα λίγα και τα πολλά

ο Μάνος είχε το Μάνο για συντροφιά, του φεγγαριού την ελπίδα και της νύχτας τη παρηγοριά. Έτσι έφτασα μετά από κάποιους μήνες στο ‘’τώρα’’, το τοπίο πιο ξεκάθαρο

και ο πόνος ο πιο πιστός σύντροφος που δεν με πρόδωσε στιγμή, στο πλάι μου όλες τις

στιγμές.

 

 

4. Καρνάγιο 

<<Καθόμουν δίπλα στις ξαπλωμένες βάρκες και τα πόδια μου βρέχονταν από τα κύμματα. Το δυνατό άρωμα από τις μπογιές μπερδευόταν με την αλμύρα. Αναστέναζα, ήμουν μικρό παιδάκι και έβλεπα με δέος τους ηλιοκαμμένους εργάτες να βάφουν τις ψαρόβαρκες. Στο τρίτο αναστεναγμό σηκώθηκα και άρχισα να τρέχω, θυμάμαι μου φώναζαν μη σκοντάψω και πέσω. Μια φορά είχα καταφέρει να σκαρφαλώσω σε μια ψαρόβαρκα που κρατιόταν από κάτι σκουριασμένες σκαλωσιές,αφού τα κατάφερα κρύφτηκα στη μικρή καμπινούλα. Και όλοι με έψαχναν και φώναζαν το όνομα μου, απλά γελούσα ατάραχος στο πιο συναρπαστικό παιχνίδι της ζωής μου…>>

Αυτά τα όμορφα μου εξιστόρησε κάποια στιγμή, σε ένα παγκάκι ένας νεαρός τύπος. Αναστέναξε, με κοίταξε στα μάτια και άναψε ένα τσιγάρο. Τα δάκρυα του δρόσιζαν το καπνό από το στριφτό τσιγάρο και χωρίς να με χαιρετήσει έφυγε. Έμεινα μόνος μου να κοιτώ το σκοτάδι, πήρα ένα χαρτομάντιλο και έγραψα κάτι στίχους επηρεασμένος από την ιστορία του.

Στο καρνάγιο της ζωής,

γεννήθηκαν και έζησαν όνειρα

Στο καρνάγιο της ζωής,

οι τελευταίες γλυκιές αναμνήσεις

 

Οι σκαλωσιές που στήριζαν τις βάρκες

άντεξαν και τις παιδικές μας φιλοδοξίες

μέχρι ένα μεγάλο κύμμα να τις πνίξεις

και να χαθούν σε μια νύχτα δύσκολη

 

Πέρασα ένα βροχερό πρωινό

μετά από χρόνια πολλά

Τα πάντα σαπισμένα και νεκρά

ακόμα και η θάλασσα βρώμικη

 

Στο καρνάγιο της ζωής,

έμεινε ένα άλμπουμ να θυμίζει

όσα ευτυχισμένα μας κρατούν ζωντανούς

ακόμα.. ένα παιδικός αναστεναγμός ζει

 

Τότε που είχα περάσει από το καρνάγιο

μέσα στη θλίψη μου, πήρα μια μαύρη μπογιά

και έγραψα σε ένα παρατημένο βαρκάκι

<< Σκληρή Ζωή – Καρνάγιο ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ >>

 

Μουσκεμένος από τη βροχή

Λερωμένος από τη μπογιά

αποχαιρέτησα το καρνάγιο

με καρδιά βαριά και μάτια βουρκωμένα.

 

 

5. Ακόμα σε ψάχνω 

M’ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο χέρι

περιπλανιόταν στη πόλη ψάχνωντας σε,

μέσα στο πλήθος αναζητούσε

τα δικά σου υπέροχα μάτια

 

Έψαχνε σε κάθε γωνιά της πόλης

τον έρωτα της ζωής του,

τα μάτια εκείνα που ερωτεύτηκε ένα βράδυ

και που έλαμπαν μες το σκοτάδι

 

Και συνέχισε να ψάχνει

τη στοργή που είχε χάσει από μικρός

στη δικιά της φροντίδα.. και το κορμί της γι’αυτόν,

ερωτικό καταφύγιο μόνο για δύο

 

Σκεφτόταν αν τον αγαπάει και τα βήματα του

στη λεωφόρο γινόντουσαν όλο και πιο γρήγορα,

σαν να ένιωθε ότι η αγάπη απομακρύνεται

και οι ανασφάλειες φούντωναν μέσα του

 

Κορώνα η γράμματα, χαρά ή απελπισία σε λίγα δευτερόλεπτα ;

Σε εκείνα τα καταραμένα σκαλιά

όταν αντίκρισε τα χέρια της στην αγκαλιά κάποιου άλλου

τότε το σκοτάδι κάλυψε και τα λιγοστά φώτα

 

Μια λεπτή και μια πιο βαριά, μακρόσυρτη κραυγή

θρυμμάτισαν τη σιωπή του σκοταδιού

Νεκροί κοίτωνταν και οι δύο με τα μάτια τους

να κοιτάνε αφηρημένα το μισοφέγγαρο

 

Το επόμενο πρωινό στη φυλακή,

με ένα αλλοπρόσαλο χαμόγελο

ψυχικά φευγάτος, μονολογούσε συνεχώς

<< Ακόμα σε ψάχνω..>>

 

 

6. Πένθος

Στου νεκροταφείου τη σιωπή

πενθώ για τις πιο ζεστές

αγκαλιές που με έκαναν

να χαμογελάω.

 

Δίπλα από σπασμένες ταφόπλακες

αφήνω διακριτικά δάκρυα

μη τυχόν και μουσκέψω

τις ψυχές των νεκρών.

 

Αφήνω λουλούδια

και αρκουδάκια σε παιδάκια που φύγανε

μια νύχτα, έτσι ξαφνικά

και χωρίς να ξέρει κανείς το λόγο.

 

Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο

για το σπουδαιότερο άτομο της ζωής μου

που όλοι είχαν μόνο όμορφα λόγια

και αναμνήσεις γλυκές.

 

Πιο δίπλα αφήνω ένα μπουκάλι ουίσκι

να πίνεις εσύ που μας κατέστρεψες όλους,

το πάθος σου το μαρτύριο μας

μα πάντα σ’αγαπούσα και θα σ’αγαπώ.

 

Νύχτωσε,

αφήνω κάτι δάκρυα που περίσεψαν

και λίγο πόνο δανεικό

με την υπόσχεση,

ότι θα σας επισκέπτομαι συχνά

 

 

7. Η μεγαλύτερη Αγάπη

Θυμάμαι να με κρατάς από το χέρι

και εγώ να χοροπηδάω από χαρά,

που και που σήκωνα το κεφαλάκι μου

να σε κοιτάξω στα μάτια

να πάρω τη σιγουριά που χρειαζόμουν

 

Μόλις είχα γεμίσει από σιγουριά και ασφάλεια

σου άφηνα το χέρι και άρχιζα να τρέχω

Που και που έριχνα μια κλεφτή ματιά πίσω μου

να δω ότι υπάρχεις,να γεμίσω σιγουριά

και να αρχίσω να τρέχω ξανά μέχρι να πέσω

 

Μου έδινες τόση δύναμη, που έτρεχα όλο και πιο γρήγορα

μα πάντα ερχόμουν στην αγκαλιά σου για ανεφοδιασμό αγάπης και σιγουριάς

Έπειτα έτρεχα όλο και πιο γρήγορα, έκανα άλματα μέχρι τον ουρανό

να φτάσω τα όνειρα που μου διάβαζες στα παραμύθια πριν κοιμηθώ

Οι όμορφες μέρες γινόντουσαν ομορφότερες δίπλα σου.

 

Και ένα απόγευμα καθώς έτρεχα,

ένιωσα τόσο κουρασμένος, γύρισα πίσω μου να σε δω

και να μου δώσεις δύναμη

Ξαφνικά σε είδα να ανεβαίνεις στον ουρανό, έκανα άλματα να σε φτάσω

έκλαψα για πρώτη φορά μα εσύ είχες πάρει το δρόμο για τον ουρανό

 

Πριν χαθείς τελείως από τα μάτια μου

μου χαμογέλασες ,μου υποσχέθηκες

οτι θα μου δίνεις δύναμη από ψηλά

Πως θα σπρώχνεις τα όνειρα από τον ουρανό προς τη γη

για να γίνουν δικά μου και να είμαι πάντα ευτυχισμένος.

 

Λογοτεχνική συλλογή / Επιμέλεια / Φωτογραφία : Μανόλης Καρτέρης

‘’ ΣΚΛΗΡΗ ΖΩΗ ‘’ 2015 ©

2 Responses to “ΣΚΛΗΡΗ ΖΩΗ [Λογοτεχνική Συλλογή- Μανόλης Καρτέρης]”