Ποιήματα της Αγγέλας Καϊμακλιώτη

On Ιανουάριος 26, 2016 by Epodos

Παραθέτουμε τα εξώφυλλα των βιβλίων της κας Καϊμακλίωτη χωρίς να τα αντιστοιχούμε με τα ποιήματά της…

Αγγέλα Καϊμακλιώτη - Εκ του Συνεγγύς

Αγγέλα Καϊμακλιώτη – Εκ του Συνεγγύς

Αγγέλα Καϊμακλιώτη - Ξεκλειδώνοντας την αλφαβήτα

Αγγέλα Καϊμακλιώτη – Ξεκλειδώνοντας την αλφαβήτα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ποίημα 1ο:

Γλυκό πρωινό ενός πικρού καιρού ολόγυμνη κολύμπησα δίχως σωσίβια ως στην ανατολή. Κι όταν με νίκησε το ηδονικό μεθύσι των κυμάτων αναδύθηκα κραδαίνοντας τα φίδια της μικρής Θεάς θρέφοντας με τα ζωντανά μου στήθια τα παιδιά μου. Ήρθαν μετά οι ποιητές. Τους είχα ανταμώσει βέβαια αιώνες πριν σε αιθερικά υπόγεια όπου ακροβατώντας στο ημίφως της ζωής μου με την πλάτη κολλημένη στον ήχο, τ’ ακροδάκτυλά μου ψηλάφισαν το σκοτεινό φως των οφθαλμών τους. Σχεδόν αμαχητί πήρα στα χέρια μου τα τρόπαιά τους εισβάλλοντας στα κοίλα στόματα, δίδοντας πίσω παρτιτούρες άγραφες – βρεφών φωνήματα, σφηνοειδείς γραφές νηπίων – περγαμηνές της άσπιλης αγάπης. Όταν αρχίνησα να τους τα τραγουδώ εκείνοι κραύγασαν: «Εύγε και έρρωσο, αγγελική φωνή, αγάπα τώρα τα δεσμά σου!» Μειδιώ. Με γρίφους μιλούν οι ποιητές. Στα σκοτάδια φανερώνονται. Τότε μιλούν οι ποιητές. Στο τέλος. Κασσάνδρες.

 

 

Ποίημα 2ο:

Γράφω ένα ποίημα πήλινο
Με χώμα ταπεινό φτιάχνω πηλό των φαύλων υλικό και των προχείρων
Το ρίχνω στον τροχό και το γυρίζω
Τα χέρια μου του δίνουν σχήμα
Είμαι αφέντης του προσωρινά
Αυτό χορεύει κυκλικά οι λέξεις ρέοντα περιγράμματα δερβίσης δίσκος της Φαιστού
Το πόδι μου ξυπόλυτο αγγίζει το διπλό τροχό διακτινίζεται το ποίημα γίνεται σκέψη ποδοκίνητη χορός κυκλωτικός αγγείο χοϊκό
Η στάμνα της γιαγιάς μου στο τραπέζι
Εγώ παιδί-υδροχόος σε δείπνα μυστικά πριν του πολέμου
Ζυμώνω ποίημα σπιτικό ψωμί γλυκό ο πηλός μου στροβιλίζεται
Τα χέρια το χτυπάνε δυνατά δαμάζουν τη φυγόκεντρο Θέλω το ποίημα μου να γίνει αγγείο τ’ αποφάσισα
Τα ειδώλια με φοβίζουν γίνονται τάματα κι έχω τόσα παιδιά να θρέψω -τι να τα κάνω τα ειδώλια- γυρίζει ο δίσκος
Αγγεία σπασμένα διάσπαρτα στα χώματα της Σαλαμίνας
Έκρυψα ένα κομματάκι μέσα στο στόμα μου
Το πέρασα κρυφά από το οδόφραγμα
Το έβαλα σε μια προθήκη μαζί με τις φωτογραφίες
Ήταν φωτιά το καλοκαίρι εκείνο
Στον κλίβανο το ποιήμα εξαγνίζω
Σφραγίδα αντοχής και ανοχής Αγγείο βαθύ αλαβάστρινο
Θα γίνω αμφορέας
Με αλοιφές που αντέχουν τον πόνο και την προδοσία προπάντων την αναλγησία
Μαζεύω εντός μου την τροφή και το κρασί – κάτι να υπάρχει σε περίσταση ανάγκης
Έχω ένα ποίημα πήλινο βαθύ και το λαξεύω
Η σπείρα και ο μαίανδρος έχουν κρατήσει το αποτύπωμα μου εις τους αιώνες Δεν θα χαθώ
Δεν θα ξεχάσω
Κραδαίνω καπνιστήρι πήλινο το ποίημα θυμίαμα η μνήμη αιμορραγεί
Με δύναμη το ρίχνω κάτω και το σπάζω
Θραύσματα οι λέξεις τραύματα εξοστρακίζουν τα ενδεχόμενα
Κρίνα λευκά ρόδα ανθισμένα παραστάσεις με καρφώνουν
Στη μνήμη σου εισχωρούν και καταγράφουν τη δική μου μοίρα -και του τόπου μου
Με το χώμα το νερό και τη φωτιά γράφω το ποίημα πήλινο θραυστό εντούτοις ομοούσιο

 

Αγγέλα Καϊμακλιώτη - Οι ψυχές βαδίζουν μόνες

Αγγέλα Καϊμακλιώτη – Οι ψυχές βαδίζουν μόνες

 

Πηγή φωτογραφιών: http://angellion.blogspot.gr/