Ο Δρόμος – Σοφία-Αλεξάνδρα Παχουμάκη

On Μάρτιος 22, 2016 by Epodos

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΑΧΟΥΜΑΚΗ

Πηγή Φωτογραφίας: http://luna-nueva.pblogs.gr/tags/monaksia-gr.html

 

Θα υπάρξουν στιγμές στη ζωή σου, που θα βαδίζεις μόνος, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζεις το πού θα οδηγηθείς, χωρίς ακόμα να γνωρίζεις γιατί ξεκίνησες… Άλλες πάλι φορές το βήμα σου θα χάνεται στον όχλο των συνοδοιπόρων σου… μπορεί ακόμα και να παρασύρεται παίρνοντας μία πορεία που δεν την επέλεξες εσύ.  Κι όταν πέσει το πρώτο αεράκι του χειμώνα….  ίσως να πετάξει μακριά και να φύγει από τα χέρια σου το γαλάζιο μπαλόνι της ελπίδας, να  πετάξει τόσο ψηλά ώστε να διαλύσει το σύννεφο της φαντασίας σου… ίσως πάλι να είναι ικανό να προκαλέσει το χαμόγελο κάποιου αν το δει… και να πάρεις δύναμη από την χαρά του για την ελπίδα που δε χάθηκε… αλλά ταξίδεψε!  Να έχεις τη δύναμη να θεωρήσεις κάθε τι ψυχοφθόρο… πηγή δύναμης.  Θα καταλάβεις σιγά-σιγά πως τις πιο όμορφες νύχτες δεν θα τις έφτιαξαν τα αστέρια… πως οι πιο δύσκολες μέρες δεν προϋποθέτουν βροχή.Δε θα ‘σαι πάντα ελεύθερος… δε θα είναι όλοι οι δρόμοι ανοιχτοί και καλοφτιαγμένοι… όμως στα δύσκολα η επιλογή θα είναι δική σου… κι αν τις στιγμές εκείνες αφήσεις ελεύθερο τον νου και δεις επάνω σε όνειρα πως πέφτει… τότε θα ‘σαι ευτυχισμένος.  Θα γνωρίσεις ανθρώπους πολλούς… κάποιοι θα μείνουν, άλλοι θα φύγουν κι άλλοι θα προτιμήσουν να σε διώξουν αφού όμως καλά σε γευτούν.  Θα ‘ναι στιγμές που θα φανείς αχάριστος κι αγαπημένο θα ονομάσεις κάτι αφού το χάσεις κι άλλες που θα δώσεις τα πάντα γι’ αγκαλιές δανεικές, πολλά υποσχόμενες… συνοδευόμενες από λόγια ζεστά, παρήγορα, στοργικά και βαθυστόχαστα που θα χαρίζουν στην ψυχή σου μία δίψα για απροσδόκητα ιδανικά… Αέρινες, κούφιες ιδέες οι στιγμές… έρχονται, σε βρίσκουν, σε προσαρμόζουν  και σε εγκαταλείπουν… Μόνος μετά ν’ αρχίζεις το ξεκαθάρισμα… τι πρέπει να κρατήσεις και τι όχι… τι έπρεπε να δώσεις και αν πρέπει πάση θυσία να μετανιώσεις!  Όταν τα λόγια πάψουν γυμνό θα σ’ έχει αφήσει η λαχτάρα σου γι’ αγάπη κι αναγνώριση.  Λόγια σαν αυτά, αν σου χαρίστηκαν, μην τα πιστέψεις… αν πάλι τα κέρδισες άφησέ τα να σε συνεπάρουν…

Στην όψη κάθε χωρισμού να κρατάς τις αναμνήσεις… εκείνες θα σου δείξουν αν αξίζει να γυρίσεις πίσω ή αν η ζωή… είναι μπροστά.  Θα μάθεις πως η πιο δύσκολη λέξη είναι η «συγγνώμη», η πιο ανόητη το «πρέπει» κι η πιο γλυκιά το «αγαπώ», πάνω σ ‘αυτές χτίσε τον χαρακτήρα σου και μάθε με τη λογική να πορεύεσαι.

Πίσω από τις λέξεις να βρεις το νόημα… όταν νιώθεις- κουβέντα δε χρειάζεται να πεις… θαρρείς πως όλα τα φωνάζει η ψυχή του ανθρώπου τις ώρες της σιωπής.

Χτίσε το «τώρα» με θεμέλιο τις εμπειρίες σου από το χτες και ελπίδες για το αύριο!  Πίστεψε σε ό, τι αγαπάς με πάθος… άσε το σώμα σου να τρέξει με φόρα στον γκρεμό κι ας πονέσεις… θα έχουν προηγηθεί τρία δευτερόλεπτα πτήσης… στο κενό, στο απέραντο γαλάζιο τ’ ουρανού.  Ζήσε με ρεαλισμό, ονειρέψου δίχως όρια και πέθανε χωρίς απωθημένα…

Ξεκίνα να χαμογελάς και θα ‘ρθουν κι οι αφορμές!  Μη μετανιώσεις για ένα λάθος σου που το αναγνώρισες και νιώσε περήφανος όταν με την θέλησή σου θα επιλέγεις τις συνέπειες.  Μη σε παραξενεύει όταν η ψυχή σου θα τρέχει στο αντίθετο ρεύμα… είναι φιλομαθής, περίεργη, ριψοκίνδυνη και υπερβολικά ευαίσθητη… είναι όμως ικανή να αφομοιώσει οτιδήποτε της κινήσει την προσοχή γι’ αυτό θα ‘ναι φορές που θα πρέπει τα μάτια σου να κρατάς κλειστά… μέσα απ’ αυτά εκφράζεται και μέσα  απ’ αυτά εισπράττει.  Μάθε το ηλιοβασίλεμα να μη το κοιτάς… μα να το βλέπεις… μάθε τη βροχή να τη νιώθεις να ρέει απ’ τα μαλλιά σου σε όλο σου το σώμα…  Όσοι ομπρέλα κρατούν να ξέρεις πως μαραίνονται… Μάθε τον διπλανό σου να αγγίζεις κι όχι να τον ακουμπάς… μάθε να δείχνεις… λιγότερο να μιλάς… Να θέλεις να δίνεις πριν μάθεις να ζητάς!  Και να θυμάσαι πως η αξία σου δεν καθρεφτίζεται στα μάτια των άλλων… μην την ψάχνεις εκεί… μόνο μέσα από το δικό σου βλέμμα απορρέει •όπως και τα συναισθήματα… που πότε σε υγρή μορφή κυλάνε και πότε μέσω μίας μυστήριας λάμψης που δεν αστράφτει… μα φωτίζει… σε προδίδουν! Να κρατάς ό, τι σου έδωσαν κι ας σε φοβίζει η μορφή του… οτιδήποτε φτιάχτηκε με αγάπη ή με μίσος… οτιδήποτε σου έφερε η ζωή… όλα έχουν μέσα σου αντίκτυπο και όλα έχουν σίγουρα σκοπό… τον σκοπό που πρέπει ν’ ανακαλύψεις!  Τράβηξε με τα μάτια σου τις πιο όμορφες φωτογραφίες και κράτα τις στη ψυχή σου χαραγμένες πάνω από μια, λεπτομερή και γεμάτη συναισθήματα, λεζάντα… κράτα μία από την κάθε σου στιγμή. Θυμήσου πως… το ποτήρι μισοάδειο το βλέπει ο άπληστος, όχι ο απαισιόδοξος… γι ‘αυτό στη ζωή να βγεις κρατώντας λίγα, ζητώντας λιγότερα, παλεύοντας για τα πάντα, για την δική σου κορυφή και αποφάσισε πόσο θα απέχει από τον πάτο. Επέλεξε το δύσκολο δρόμο γιατί σε κυλάει δυσκολότερα πίσω στην αφετηρία!

Πριν μπεις στη διαδικασία να κρίνεις το κάθε τι… σκέψου αν ο ίδιος το έχεις νιώσει… γιατί τα περισσότερά σου μαθήματα τα χρωστάς στα λάθη που έκανες και στους πόνους που βίωσες!  Κράτα λοιπόν και τα εξής:  της αγάπης, της  επιτυχίας και του σωστού διεύθυνση κανείς δε θα σου δώσει… Μην πνιγείς σε συμβιβασμούς  για να τα φτάσεις. Ο,τι αξίζει θα μείνει δίπλα σου γνωρίζοντας ποιος στ’αλήθεια είσαι και θα σε αποδεχτεί! Κοίτα να απολαύσεις το κάθε σου βήμα γιατί το δρόμο αυτό μία φορά τον βαδίζεις… μην αφήσεις τίποτα για αύριο… τα χρόνια περνάνε και γεννούν όλο και περισσότερες υποχρεώσεις και σε κάνουν να ξεχνάς για πού ξεκίνησες, τι θέλησες… τι δε αντίκρισες ποτέ… μην τις αφήσεις να σε θάψουν και ζήσε τη ζωή…

Κι όταν ο δρόμος αυτός φτάσει στο τέλος του… ίσως να φύγει αφήνοντάς σου μία μελαγχολία…. ένα δάκρυ στα μάτια-για μονοπάτια που δε βάδισες κι άλλα που βιάστηκες να τ’ αποχωριστείς και τα ‘τρεξες,  για δάση  που δεν αντίκρισες και πινακίδες του «STOP» που όντως σταμάτησες, που το βήμα σου δεν το καθόρισες εσύ και δεν το χάρηκες πραγματικά-και καθώς το δάκρυ θα κατεβαίνει θα σπάει σε παρακλάδια που την ψυχή σου θα ποτίζουν από παντού…. μα στο ξανάπα… η ψυχή πηγαίνει αντίθετα στα δεδομένα… και η ψυχή που βρέχεται πολύ… να ξέρεις δύσκολα σαπίζει!