Σαν πουλί-Ελευθερία Παπανικολάου

On Ιανουάριος 28, 2018 by Epodos

38702878017727198_2cnzq1ex_c_large

Πηγή φωτογραφίας: http://whitecitynoise.blogspot.gr/2012/03/blog-post.html

 

Πετούσα στον ουρανό, διέστιζα τον αέρα

Κάθε ηλιόλουστη που ερχόταν μέρα

Πετούσα ψηλά σαν ένα ξένοιαστο πουλί

Μα ξαφνικά βρέθηκα εδώ χάμω στη γη

 

Κουρνιάζω φοβισμένα και κλείνω βαθιά

Μες στα δυο μου τα φτερά τη μοναξιά

Τα φτερά μου είναι αδύναμα, η καρδιά μου πληγωμένη

Ο θάνατος κάπου εδώ έξω με περιμένει

 

Το φως χάνεται, πέφτει παντού το σκοτάδι

Φοβάμαι το σκοτάδι, άλλωστε είμαι ένα παιδί

Όλα τα παιδιά φοβούνται το σκοτάδι

Ποιο παιδί μένει μόνο του έξω το βράδι

Κανένα, μόνο εγώ, που από τη ζεστή φωλιά μου

Έπεσα και δεν έχω κανέναν συντροφιά  μου

 

Μητέρα, φοβάμαι εδώ στα ξένα

Πατέρα, αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα

 

Θεέ μου στείλε μια βροχούλα απόψε

Για να μπερδευτούν οι σταγόνες της βροχής

Με τα πληγωμένα δάκρυα  της ψυχής

Που ακατάπαυτα τρέχουν από τα μάτια

Και πέφτουν στο χώμα σαν ενός παλζ κομμάτια

Λίγη σημασία Θεέ μου δώσε

Κι σε εμένα, παιδί σου είμαι και εγώ

Θέλω δύναμη και κουράγιο για να ζω

 

Θεέ μου λίγη συμπόνια από κάποιον αναζητώ

Λίγη ζεστασιά καρδιάς τίποτα άλλο δε ζητώ

Ο καιρός άλλαξε το τοπίο έγινε λευκό

Τα μάτια μου κλείνουν, το πρόσωπο μου είναι χλωμό

Ο χειμώνας με ντύνει με το κατάλευκο χιόνι

Καλύπτει το γυμνό κορμάκι μου γλυκά

Μου κάνει παρέα δεν είμαι πια μόνη

Και έτσι ξεχνάω του κόσμου την απονιά

 

Μητέρα, φοβάμαι εδώ στα ξένα

Πατέρα, αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα

 

Πέφτει γαλήνια το χιόνι και με τυλίγει

Η αντοχή μου με εγκαταλείπει

Χάνω το παλμό της καρδιάς μου

Σβήνει η φλόγα της φωτιάς μου

 

Κλείνω τα μάτια για λίγο και ονειρεύομαι

Τους ανθρώπους που με αγαπούν

Που από τη ψυχή τους κάθε λάθος σου το συγχωρούν

Ακούω τη θεϊκή μελωδία του αέρα

Σκεπάζοντας και αυτή τη μέρα

Να παίζει με τις νιφάδες του χιονιού

Σαν παιδιά φτάνοντας στο τέλος του παιχνιδιού

Σ’ αυτή τη μελωδική μελωδία αφήνομαι

Και η ψυχή μου ένα με τα πουλιά γίνεται

Ο φόβος μου για πάντα εξαφανίζεται

 

Μητέρα, υπάρχει ελπίδα για μένα

Πατέρα, δε φοβάμαι πια κανένα